Ho trådde sine barnesko i Volda og vaks opp i ein lykkelig heim med mor, far og ein liten bror. Mor frå Herøy og far frå Dalsfjord. Ragnhild lærte tidleg at ein ikkje skal ta livet for gitt då broren omkom i ei trafikkulykke berre 21 år gamal. Ho har sidan fått tre barn sjølv, - ein gut og to jenter. Og to barnebarn som bur i Herøy, på Ragnhild sin slektsgard der.

Ho valte sjukepleiaryrket, men vart tidleg rekruttert som leiar og har vore det det meste av sitt yrkesaktive liv. Ho har arbeidserfaring frå sjukehus og kommunehelseteneste, og erfarte at på sjukehus har du ekspertisen rundt deg når det skjer noko, medan du i kommunen ofte sjølv er ekspertisen. Det gjer det utfordrande på ein heilt annan måte å jobbe i kommunehelsetenesta. Ragnhild har alltid likt å lære og har studert mykje på deltid opp gjennom åra. Har brei leiarutdanning, og fag innan pedagogisk rettleiing og regional planlegging og utvikling.

Etter mange år i toppleiinga i Herøy kommune gjekk vegen til stilling som rådmann i Hareid kommune. Hareid er ei kommune som på mange måtar har lege i dvale gjennom mange år på Robek, men som Ragnhild meinte hadde eit stort utviklingspotensiale. Ho trivst godt i jobben og kommunen, og meiner rådmannsjobben  må vere den mest spennande jobben du kan ha fordi den femner alt frå vogge til grav, og du får vere med på den lokale samfunnsutviklinga og tenesteytinga. Samspelet mellom politikk og administrasjon er sentralt i dette.

Ei kommune er eit offentleg forvaltningsmynde med rolle som samfunnsutviklar, tenesteprodusent og arena for politisk styrt lokaldemokrati. Kommunen er også ein stor aktør innanfor eigedom og kjøpar av varer og tenester, og dette engasjerer mange. Rådmannen, eller kommunedirektøren som det no heiter, er den som får delegert mynde til å drifte kommunen på vegne av kommunestyret. Det er ei krevjande rolle på den måten at du står i krysspresset mellom politikarar som kjem og går kvart fjerde år, alle tilsette og forventningar og meiningsytringar frå lokalbefolkninga. Rådmannen skal ha fugleperspektiv men også evne å sjå den einskilde, sjå det nære og planlegge for det fjerne. Ein skal ut frå ei faktabasert tilnærming belyse desse samanhengane.  Som rådmann må du også ta alle sine feil på dine skuldrar, og det kan tyngje til tider. Likevel er det utruleg gjevande å få stå midt i samfunnsutviklinga og gjere det du kan for at utviklinga skal gå rette vegen medan du er ved roret.  Eller som i eit uttrykk sagt om bonden: «når eg gir frå meg garden til neste generasjon, så skal han vere litt betre enn han var då eg tok over»

Så snakka Ragnhild over temaet frå kontinuitet til vendepunkt. Dette handlar om at måten vi drifter velferdsstaten på ikkje lenger er berekraftig. Vi må gjere noko anna enn det vi gjer om vi skal greie å halde velferden på eit tilfredsstillande nivå. Tre av fire som går ut av ungdomsskulen må velje helse- og omsorgsyrke om vi skal greie å gi same tenestetilbodet som i dag. Kombinasjonen av ei sterkt aukande eldre befolkning, mange unge som er utanfor arbeidslivet (utanforskap) og færre yrkesaktive som betaler skattepengar og held hjula i gang, gjer det heilt nødvendig å tenke annleis på drift av det offentlege. Kommunane har gått vegen frå forvaltningskommunen, om servicekommunen og er på vei over i samskapingskommunen. Her er må den enkelte ta større ansvar for eigen velferd. Ragnhild er oppnemnt til å sitte i eit nasjonalt råd for innovasjon og forsking og har difor førstehandskjennskap til at dette har nasjonalt fokus. Frå at mange før har jobba med denne problemstillinga stykkevis og delt, er det no sett på dagsorden av Kommunenes sentralforbund at ein må jobbe saman for å få til ei radikal endring. Det vert spennande å følgje utviklinga vidare.

 Referat: Lidun Hareide / Foto:Jan Einar Saunes / Web: Stig Ole Borgundvåg

Publisert av Stig Borgundvåg 22. juni 2020